İlga

Her olan yeniden olabilir, her yaşanan yeniden yaşanabilir ve de her başarılan yeniden başarılabilir, barışılabilir de. Başlayalım, nasıl gideceğimizi bilmeden, kestirmeden, hesaplamadan ve de kestirme kullanmadan.

Kanaatim o'ki; biz, yaptığımız çoğu şeyi ve hatta her şeyi şans eseri yapmadık, hiçbir şeyi yapmadık. Her zaman, her yer, her olan bilinçle geldi, oturdu, kendini buldu. Tarih, zaten çok iyi biliyor ki ne elimizden tutuldu ne de birinin sırtlamasıyla bu dağlara çıktık. Nasıl çıktıysak vaktinde, pekala yeniden çıkarız, bir daha çıkarız, zevkine bu dağdan iner, zevkine yeniden çıkarız. Hatta biraz absürt olabilir, ancak daha iyi bile çıkarız.

Kalanlar her zaman bizim, derim ben. Her zaman. Aynı biçimde, ben kaldığım kadar benim, benim ile. Neler olur? Neler yaşanır? Nerelerden geliriz? Yeniden mi? Hiç oralarda olmadık esasında, hiç düşünmedim, hiç hesabını da yapmadım. İradem o ki bu dünyada çoğu şey hesap yapılmayı hak etmiyor da. Hesap yapmak, kendimize hesabını yapmadığımız, çetelesini tutmadığımız bir saygısızlık. Hesap yapmak, kendimizi bir infialin içerisine sokmak; korkmak da. Hayatımda hiçbir zaman korkmadım. Nice ki, cesur insanların çok yaşadığına da şahit olmadım. Bağlamda, fazla ömrümüz kalmamış olabilir. Bağlamla.

1 kere daha yaparız diyorum ya, bence mühim olan bir kere daha yaparsam daha iyisini yapacağım. 1 kere daha yaparsam, yapsaydım, yapacaksam daha iyisini yapacağım, eskisinden daha iyisini; çünkü ben eskisinden çok daha iyiyim. Aynı hırsta değilim, aynı şevkte değilim, aynı disiplinde değilim ancak aynı kötülükte de değilim. Kötü olan bana nazaran, nazaran olamayacak kadar iyiyim; o günden bugüne çok daha iyiyim.

1 tur daha atar mıyız? 5 tur bile atabiliriz. 5 kere bile yine bu dağlara çıkabiliriz, daha iyi; daha güçlü, daha verimli. Kararım o yönde olursa.

Kendim ile konuştuğum epey zaman; kendimden uzaklaşmadığımı görüyorum. Lakin, kendinden uzaklaşmadığını kalbine de ikna etmen gerekiyor. Kalbin ise alıştığını hep istiyor, aynılarını istiyor. Kendimdeyim derim kendime, hiç olmadığım kadar kendimdeyim. Konuşmaya, yüzleşmeye, mücadele etmeye, bir tur denir; beş tur denir ne denirse densin atmaya, dönmeye hazır değilken en hazır olanım. Ne yaptık? Taşa vurduk, ateş mi çıkardık? Artık o ateşi düşünerek, bakarak, tek bir bakış atarak bile çıkartırız. Artık gelişen ve değişen bu.

Orhun'un hoşuna gitmeyeceğini biliyorum, ancak barışmaya da hazırım. Orhun olarak yine. Kimsenin bize bir itimatı yok çünkü, kimsenin bize bir kıyağı yok. Nasıl yaptıysak, yine yaparız. Kimse elini belimize koymuyor biz düşeceğiz diye, ki düşmüyoruz da, ki her hâlden, her vakitten, her iyilikten de iyiyim. Barışırım. Konuşurum. Otururum. Yaparım.

Kendim ile konuştuğum vakit, hata yaptığımı ya da yapmadığımı da tartışıyorum. Hataları ne yazık ki hayat yaşayarak gösteriyor ancak bazı şeyleri yaşamak da hatanı değerlendiremeyeceğin bir yük bırakıyor. Kendini değerlendirme bilincinden uzaklaştırıyor bazı hatalar oluyor ki. Kendime soruyorum, biz şimdi gidebiliriz, nereye gidelim? Her yere gidebiliriz. Her yere gitmeye madden ve manen gücümüz var. Nereye gidelim?

Nereye gidersem gideyim, nasıl gideceğim ve ne olduğum bellidir. Nereye gidersem gideyim kazanacağım. Nereye gidersem gideyim lider olacağım. Nereye gidersem gideyim daha önce gittiğim yerlerde yaptıklarımın çok daha iyisini yapacağım, çok daha kötüsünü yaparak lider olmuşken.

Nereye gidersem hep düşünülen olacağım, kazandı denilen, kazanacak sanılan olacağım, gerçekten kazanan da. Kaybedenin bu denli çok olduğu yerde, ben her zaman kazanan olacağım.

Ama, tek bir bildiğim var; nereye gidersem gideyim, gittiğim yeri feth edeceğim kadar iyiyim ve fethedeceğim de.